این ماده دربارهٔ پروندههایی است که مستقیم در «دادگاه کیفری یک» رسیدگی میشوند (یعنی بدون اینکه ابتدا در دادگاه کیفری دو مطرح شده باشند). در چنین پروندههایی، وقتی مرحلهٔ تحقیقات مقدماتی تمام شد، دادگاه یکی از این دو کار را انجام میدهد:
۱) اگر عمل نسبتدادهشده به متهم جرم نباشد، یا دلیل کافی برای نسبت دادن جرم به او وجود نداشته باشد، یا به دلایل قانونی دیگری متهم قابل تعقیب نباشد، دادگاه «قرار منع تعقیب» یا «قرار موقوفی تعقیب» صادر میکند (بسته به مورد، یکی از این دو).
۲) اگر هیچکدام از آن حالتها نباشد، دادگاه «قرار رسیدگی» صادر میکند؛ یعنی پرونده وارد مرحلهٔ رسیدگی در دادگاه میشود.
نکته: این ماده فقط میگوید دادگاه در این مرحله «قرار» صادر میکند و نوع قرار را تعیین میکند؛ دربارهٔ جزئیات بعدی رسیدگی یا آثار هر یک از این قرارها چیزی در همین متن گفته نشده است.