این ماده دربارهٔ «نیابت قضائی» است؛ یعنی وقتی بازپرس (قاضی تحقیق) انجام کاری مانند تحقیق از متهم را به بازپرس دیگری در جای دیگر میسپارد. موضوع اصلی این ماده گرفتن «تامین» است؛ یعنی نوعی ضمانت که از متهم گرفته میشود تا در جریان پرونده حاضر شود.
طبق این ماده، بازپرسی که نیابت صادر میکند دو راه دارد: یا خودش نوع تامین را مشخص میکند، یا اینکه اختیار گرفتن تامین و انتخاب نوع آن را به بازپرسی که تحقیق از او خواسته شده واگذار میکند.
همچنین اگر بازپرس دومی با توجه به دفاع متهم و دلایلی که ارائه کرده ببیند تامین خواستهشده متناسب نیست، خودش تامین متناسب را میگیرد. اگر هم اصلاً درخواست تامین نشده باشد، در صورتی که اتهام را قابل توجه بداند، میتواند با نظر خودش تامین مناسب اخذ کند.