این ماده میگوید در زمان جنگ، صدور «قرار بازداشت موقت» (یعنی دستور نگهداشتن فرد در بازداشت تا پایان رسیدگی) در بعضی جرائم خاص اجباری است و مقررات این قانون هم باید رعایت شود. سپس فهرستی از این جرائم میآورد؛ از جمله جرائم موجب مجازات محارب یا مفسد فیالارض، جرائم عمدی علیه امنیت داخلی و خارجی با مجازات تعزیری درجه پنج و بالاتر، شورش مسلحانه، قتل عمدی، ضرب و جرح عمدی با سلاح نسبت به مافوق، انواع فرار (از جبهه، از محل مأموریت یا منطقه درگیری، همراه با سلاح گرم یا با وسایل جنگی و پرنده و شناور، به سوی دشمن، یا با تبانی و توطئه)، سرقت سلاح و مهمات و وسایل نظامی در شرایطی که در متن گفته شده، و تخریب یا آتشزدن یا از بین بردن عمدی تأسیسات و استحکامات نظامی، وسایل ارتباطی، مراکز نگهداری اسناد طبقهبندیشده، ملزومات جنگی و مهمات و مواد منفجره، چه خود شخص این کارها را بکند و چه دیگری را به آن وادار کند. همچنین در بند «ت» به لغو دستور حرکت به طرف دشمن یا محاربان و مفسدان، یا در ناحیهای با شرایط جنگی یا محدودیتهای ضروری اعلامشده اشاره شده است.
تبصرهٔ این ماده یک محدودیت زمانی میگذارد: اگر مجازات قانونی جرم حبس باشد، مدت بازداشت موقت نباید از حداقل مجازات قانونی آن جرم بیشتر شود. متن این ماده به مقررات دیگر این قانون هم ارجاع داده، اما محتوای آن مقررات را توضیح نمیدهد.