این ماده به دادگاه اجازه میدهد (و در عمل وظیفهاش میکند) که پرسشهای لازم را از شهود و مطلعان بپرسد. هدف این پرسشها روشن شدن موضوع، رفع اختلاف میان گفتهها یا برطرف کردن ابهام است.
به زبان ساده: قاضی فقط به حرفهایی که شاهد یا مطلع خودش گفته بسنده نمیکند؛ هر جا نکتهای مبهم بماند یا حرفها با هم نخواند، خودش سؤال میپرسد تا موضوع برایش شفاف شود.
این ماده تنها یک حکم کلی دربارهٔ پرسشگری دادگاه است و تبصرهای ندارد.