ماده ۳۲۵ قانون آیین دادرسی کیفری

متن بازبینی‌نشده

سلب مسئولیت: تیم حقوقی لویادسک قوانین و مصوبات را به‌طور مداوم بررسی و در صورت تغییر به‌روزرسانی می‌کند؛ با این حال، اگر قصد استناد به قانونی را دارید، پیش از آن متن آن را از طریق مراجع رسمی کشور بررسی کنید.

دادگاه پرسش‌هایی را که برای روشن شدن موضوع و رفع اختلاف یا ابهام لازم است، از شهود و مطلعان مطرح می‌کند.

توضیح این ماده به زبان عامیانه

این ماده به دادگاه اجازه می‌دهد (و در عمل وظیفه‌اش می‌کند) که پرسش‌های لازم را از شهود و مطلعان بپرسد. هدف این پرسش‌ها روشن شدن موضوع، رفع اختلاف میان گفته‌ها یا برطرف کردن ابهام است.

به زبان ساده: قاضی فقط به حرف‌هایی که شاهد یا مطلع خودش گفته بسنده نمی‌کند؛ هر جا نکته‌ای مبهم بماند یا حرف‌ها با هم نخواند، خودش سؤال می‌پرسد تا موضوع برایش شفاف شود.

این ماده تنها یک حکم کلی دربارهٔ پرسش‌گری دادگاه است و تبصره‌ای ندارد.

مصادیق واقعی

در یک پرونده، شاهد می‌گوید «علی آن شب آنجا بود» ولی معلوم نیست کجای ماجرا را دیده؛ قاضی از او می‌پرسد دقیقاً از چه فاصله‌ای و در چه ساعتی این را دیده است تا ابهام برطرف شود.
دو مطلع حرف‌های متفاوتی دربارهٔ زمان یک اتفاق می‌زنند؛ دادگاه از هر دوی آن‌ها پرسش‌های بیشتری می‌کند تا اختلاف میان گفته‌هایشان روشن شود.

سؤالات پرتکرار

آیا قاضی می‌تواند از شاهد سؤال‌هایی بپرسد که خودِ طرفین نپرسیده‌اند؟

بله؛ بر اساس این ماده دادگاه پرسش‌هایی را که برای روشن شدن موضوع و رفع اختلاف یا ابهام لازم است، از شهود و مطلعان مطرح می‌کند.

این پرسش‌ها باید حتماً از شهود باشد یا از مطلعان هم پرسیده می‌شود؟

متن ماده هم شهود و هم مطلعان را نام برده است؛ یعنی پرسش‌ها از هر دو گروه قابل طرح است.

هدف قاضی از پرسیدن این سؤال‌ها چیست؟

سه هدف در متن آمده است: روشن شدن موضوع، رفع اختلاف و رفع ابهام.

مشاهدهٔ متن کامل قانون آیین دادرسی کیفری ←