این ماده دربارهٔ بازرسی و تفتیش نامهها و مراسلات پستی متهم است. بر اساس این متن، چنین کاری تنها وقتی انجام میشود که ظن قوی (گمانهٔ قوی) برای کشف جرم، به دست آوردن دلیل وقوع جرم یا شناسایی متهم وجود داشته باشد. در این حالت بازپرس از مرجع مربوط (مثلاً ادارهٔ پست) میخواهد که این مراسلات را توقیف کند و نزد او بفرستد. اگر توقیف ممکن نباشد، آن مرجع موضوع را به بازپرس اطلاع میدهد و از او دستور میگیرد.
پس از رسیدن مراسلات، بازپرس آنها را در حضور متهم یا وکیل او بررسی میکند و همهٔ این مراحل را در صورتمجلس (صورتجلسهٔ رسمی پرونده) مینویسد. اگر متهم امضا کند، صورتجلسه ضمیمهٔ پرونده میشود یا در جای مناسب نگهداری میگردد. اگر متهم از امضا خودداری کند یا او یا وکیلش حاضر نباشد، این موضوع در صورتمجلس ثبت میشود. اگر اشیا و مدارک بهدستآمده مهم نباشند و نگهداریشان لازم نباشد، با گرفتن رسید به مرجع فرستنده یا به صاحبش برگردانده میشود.
تبصرهٔ این ماده حکم جداگانهای برای محکومان (کسانی که حکم محکومیت دارند) دارد: در موارد ضرورت، بازرسی مکاتبات و مراسلات آنها به تشخیص دادگاه و توسط مأموران مورد اعتماد زندان انجام میشود. پس از تأیید، مکاتبات حسب مورد ارسال یا به خود محکوم تحویل داده میشود؛ و اگر تأیید نشود، ضبط میگردد و موضوع به اطلاع دادگاه میرسد.