این ماده دربارهٔ نحوهٔ نگهداری و معرفی اطفال و نوجوانان در جریان تحقیقات مقدماتی است. مرجع قضایی میتواند کودک یا نوجوان را به والدین، اولیا یا سرپرست قانونی بسپارد. اگر آنها نباشند یا در دسترس نباشند یا از پذیرش او امتناع کنند، مرجع قضایی میتواند او را به هر شخص حقیقی یا حقوقی که مصلحت بداند بسپارد. این اشخاص موظفاند هر زمان حضور طفل یا نوجوان لازم شد، او را به مرجع قضایی معرفی کنند. افراد پانزده تا هجده سال هم خودشان مکلفاند در دادگاه حاضر شوند و خود را معرفی کنند.
همچنین اگر ضرورت باشد، گرفتن کفیل یا وثیقه فقط از متهمان بالای پانزده سال ممکن است. اگر متهم بالای پانزده سال نتواند کفیل معرفی کند یا وثیقه بگذارد، یا اگر جرم از جرائم پیشبینیشده در ماده ۲۳۷ این قانون باشد، دادسرا یا دادگاه میتواند با رعایت ماده ۲۳۸ این قانون، قرار نگهداری موقت او را در کانون اصلاح و تربیت صادر کند. متن فقط به این دو ماده ارجاع داده و محتوای آنها را توضیح نداده است.
تبصره این ماده میگوید قرار نگهداری موقت، تابع همهٔ آثار و احکام قرار بازداشت موقت است.