این ماده میگوید وقتی در جریان یک پروندهٔ کیفری قرار میشود دادهها (اطلاعات موجود در رایانه، گوشی، سرور و مانند آن) توقیف شوند، این کار به چند روش انجام میشود؛ مثل چاپ کردن دادهها، عکس گرفتن از همه یا بخشی از آنها، از دسترس خارج کردن دادهها (برای مثال با عوض کردن گذرواژه یا رمزگذاری) و ضبط کردن حاملهای داده (مثل هارد، فلش یا دیسک).
نکتهٔ مهم این است که این روشها باید «متناسب» انتخاب شوند؛ یعنی نوع داده، اهمیت آن و نقشی که در ارتکاب جرم داشته در نظر گرفته شود. به بیان ساده، مقام قضایی نباید بیش از نیاز و بیدلیل دست به توقیف گسترده بزند.
این ماده فقط روشهای توقیف داده را بیان میکند و تبصرهای در متن ارائهشده ندارد.