این ماده میگوید اگر برای کسی (متهم) وقت احضار تعیین شده باشد، باید در همان زمان مقرر حاضر شود. اگر نمیتواند بیاید، باید دلیل (عذر موجه) خود را اعلام کند. متن قانون چند مورد را به عنوان عذر موجه میشناسد: نرسیدن یا دیر رسیدن احضاریه به شکلی که مانع حضور شود؛ بیماری خود متهم یا بیماری سخت پدر و مادر، همسر یا فرزند او که مانع حضور باشد؛ فوت همسر یا یکی از خویشاوندان نزدیک (که در متن با عبارت «اقربا تا درجه سوم از طبقه دوم» آمده و در همین متن تعریف نشده است)؛ گرفتار شدن به حوادث مهم مثل بیماریهای واگیردار یا حوادث قهری مانند سیل و زلزله که رفتوآمد را ناممکن کند؛ بازداشت یا زندانی بودن متهم؛ و هر مورد دیگری که به تشخیص بازپرس عرفاً عذر موجه شمرده شود. «بازپرس» مقامی قضایی است که تحقیقات مقدماتی پرونده را انجام میدهد.
در تبصرهٔ این ماده آمده است که در موارد دیگر (غیر از موارد بالا)، متهم میتواند یک بار و پیش از موعد تعیینشده، علت عدم حضور خود را به بازپرس اطلاع دهد و موافقت او را بگیرد. در این حالت، اگر تحقیقات دچار تأخیر نشود، بازپرس میتواند مهلت را تا سه روز تمدید کند.
نکته: این متن فقط دربارهٔ نتیجهٔ عدم حضور متهم و موارد عذر موجه حرف میزند و در همین حد باید به آن استناد کرد.