بر اساس این ماده، محکومان در صورتی که ضوابط و مقررات زندان را رعایت کنند، در برنامههای اصلاحی و تربیتی شرکت کنند و امتیازات لازم را به دست آورند، پس از سپردن تأمین مناسب میتوانند ماهانه حداکثر سه روز از مرخصی استفاده کنند. همچنین در موارد بیماری حاد یا فوت بستگان نسبی و سببی درجه یک از طبقه اول یا همسر یا ازدواج فرزندان، زندانی به تشخیص دادستان میتواند حداکثر تا پنج روز مرخصی بگیرد. تعیین مقررات این ماده، امتیاز هر برنامه اصلاحی و تربیتی، چگونگی انطباق وضعیت زندانیان با شرایط و نحوه اعطای مرخصی بر عهده آییننامهای است که ظرف سه ماه از تاریخ تصویب این قانون توسط سازمان زندانها و اقدامات تأمینی و تربیتی کشور تهیه و به تصویب رئیس قوه قضائیه میرسد.
تبصرهها جزئیات دیگری را بیان میکنند: اگر در موارد مربوط به قسمت دوم ماده، فرد نتواند تأمین فراهم کند، اعزام محکوم تحت مراقبت مأموران یک روز در ماه و به مدت ده ساعت بلامانع است. اعزام متهمان بازداشتشده به مرخصی تنها به مدت و شرح مقرر در تبصره فوق و با نظر مرجع صدور قرار جایز است. اگر زندانی شاکی خصوصی داشته باشد و دادستان یا قاضی اجرای احکام تشخیص دهد اعطای مرخصی در جلب رضایت شاکی مؤثر است، زندانی پس از سپردن تأمین مناسب میتواند علاوه بر مرخصی مذکور در این ماده، در طول حبس یک نوبت دیگر و حداکثر هفت روز مرخصی بگیرد؛ اگر بخشی از خسارت شاکی را بپردازد یا رضایت او را جلب کند، این مرخصی فقط یک بار دیگر به مدت هفت روز تمدید میشود. محکومانی که به موجب قانون مشمول مقررات تعلیق اجرای مجازات نمیشوند، پس از تحمل یک سوم مجازات با رعایت شرایط صدر ماده و به تشخیص دادستان میتوانند در هر چهار ماه حداکثر پنج روز مرخصی بگیرند. رئیس قوه قضائیه نیز میتواند به مناسبتهای ملی و مذهبی، علاوه بر سقف تعیینشده در این قانون، حداکثر دو بار در سال به زندانیان واجد شرایط مرخصی اعطا کند. مواردی که شخص باید به موجب مقررات شرعی به طور دائم در زندان باشد، از شمول این ماده و تبصرههای آن خارج است.