این متن از قانون تجارت به موضوعهای اصلی تجارت میپردازد: تعریف تاجر و معاملات تجارتی، دفاتر تجارتی و دفتر ثبت تجارتی، و شرکتهای تجارتی. بر اساس مواد آوردهشده، تاجر کسی است که شغل معمولی خود را معاملات تجارتی قرار دهد؛ متن ماده ۲ فهرستی از معاملات تجارتی میآورد و ماده ۳ چهار دسته معامله را به سبب تاجر بودن یکی از طرفین تجارتی میداند. همچنین معاملات مربوط به اموال غیرمنقول در هیچ حالتی تجارتی شمرده نشده و همه معاملات تجار تجارتی است، مگر ثابت شود به امور تجارتی مربوط نیست.
بخش دیگری از متن درباره دفاتر تجارتی است. تاجر، به جز کسبه جزء، باید دفاتر روزنامه، کل، دارایی و کپیه را داشته باشد و وزارت عدلیه میتواند با نظامنامه دفاتر دیگری را جانشین کند. متن نحوه ثبت در دفتر روزنامه، دفتر کل، دفتر دارایی و دفتر کپیه را توضیح میدهد. امضای دفاتر توسط نماینده اداره ثبت، ممنوعیت تراشیدن و جای سفید گذاشتن، نگهداری دفاتر دستکم تا ده سال، و ارزش اثباتی دفاتر از موضوعات این بخش است. برای تخلف از مواد ۶ و ۱۱ مجازات نقدی پیشبینی شده و برای عدم ثبت نام در دفتر ثبت تجارتی نیز جزای نقدی مقرر شده است. متن درباره «مدت مقرر» و «کسبه جزء» جزئیات بیشتری در همین مادهها نیاورده و به نظامنامه وزارت عدلیه ارجاع داده است.
متن همچنین به شرکتهای تجارتی میپردازد و هفت نوع شرکت را نام میبرد: سهامی، با مسئولیت محدود، تضامنی، مختلط غیرسهامی، مختلط سهامی، نسبی و تعاونی تولید و مصرف. درباره شرکت سهامی آمده است که سرمایه آن به سهام تقسیم میشود و مسئولیت صاحبان سهام محدود به مبلغ اسمی سهام آنهاست؛ همچنین شرکت سهامی، حتی اگر موضوع فعالیتش بازرگانی نباشد، شرکت بازرگانی محسوب میشود. فهرست بخشهای این قانون در متن، موضوعاتی مانند برات، فتهطلب، چک، اسناد در وجه حامل، دلالی، حقالعملکاری، قرارداد حمل و نقل، ضمانت، ورشکستگی، اعاده اعتبار، اسم تجارتی و شخصیت حقوقی را نیز شامل میشود، اما درباره جزئیات آنها در همین متن توضیحی داده نشده است.