این ماده درباره «حقالعملکار» (کمیسیونکار) است؛ یعنی کسی که در ازای گرفتن حقالعمل، برای شخص دیگری که در متن «آمر» نامیده شده کاری انجام میدهد، مثلاً چیزی برای او میخرد یا میفروشد. طبق این ماده، اگر حقالعملکار نادرستی کرده باشد، مستحق گرفتن حقالعمل نیست.
متن بهطور ویژه به دو حالت اشاره میکند: حالتی که حقالعملکار قیمتی بیشتر از قیمت خرید به حساب آمر میگذارد، و حالتی که قیمتی کمتر از قیمت فروش به حساب آمر میگذارد. در این دو حالت، علاوه بر اینکه حقالعمل به او تعلق نمیگیرد، آمر میتواند خودِ حقالعملکار را خریدار یا فروشنده به حساب بیاورد.
تبصره میگوید این حکم مانع از اجرای مجازاتی که برای «خیانت در امانت» مقرر شده نیست. یعنی به گفتهٔ همین متن، این موضوع میتواند مجازات جداگانهای هم داشته باشد؛ اما نوع یا مقدار آن مجازات در این متن ذکر نشده است.