این ماده دربارهٔ اثرِ «قرارداد ارفاقی» در ورشکستگی است. قرارداد ارفاقی توافقی است میان تاجر ورشکسته و طلبکارانش برای تسویه حساب. بر اساس این متن، بهمحض اینکه این قرارداد «تصدیق» شود، برای دو گروه قطعی و لازمالاجرا میشود: طلبکارانی که در اکثریت بودند، و طلبکارانی که در فاصلهٔ ده روز از تاریخ تصدیق، قرارداد را امضا کردند.
اما طلبکارانی که نه در اکثریت بودند و نه قرارداد را امضا کردند، دو محدودیت دارند. اول اینکه میتوانند سهم خود را «موافق آنچه از دارایی تاجر به طلبکارها میرسد» دریافت کنند؛ یعنی همان مقداری که از دارایی تاجر به طلبکاران میرسد. دوم اینکه حق ندارند در آینده از دارایی تاجر ورشکسته بقیهٔ طلب خود را مطالبه کنند، مگر اینکه اول تمام طلب کسانی که در قرارداد ارفاقی شرکت داشتند یا آن را در همان ده روز امضا کردند، پرداخت شده باشد.
نکتهٔ قابل توجه این است که متن، خودِ رقم یا درصدی که به این طلبکاران میرسد را مشخص نمیکند و فقط به «آنچه از دارایی تاجر به طلبکارها میرسد» ارجاع میدهد.