این ماده دربارهٔ حالتی است که یک شرکت تضامنی، مختلط یا نسبی ورشکست شود. بر اساس این متن، طلبکاران میتوانند قرارداد ارفاقی را با خود شرکت منعقد کنند یا فقط با یک یا چند نفر از شرکای ضامن قرارداد ببندند.
اگر قرارداد با شریک یا شرکای ضامن بسته شود، دارایی شرکت تابع مقررات همین مبحث است و بین طلبکاران تقسیم میشود. اما دارایی شخصی شرکایی که با آنها قرارداد ارفاقی منعقد شده، بین طلبکاران تقسیم نمیشود. شریک یا شرکای ضامنی که با آنها قرارداد خصوصی بسته شده، نمیتوانند تعهد حصه کنند مگر از اموال شخصی خودشان. همچنین شریکی که با او قرارداد مخصوص منعقد شده، از مسئولیت ضمانتی مبری است.