این ماده درباره زمانی است که مهلتهایی که در مطالب پیشین همین مبحث گفته شده («مواعد فوق») بگذرد. در این حالت، دعوای دارنده برات و ظهرنویسهای برات علیه براتدهنده هم پذیرفته نمیشود؛ اما این نتیجه مشروط است به اینکه براتدهنده ثابت کند در سر وعده وجه برات را به محالعلیه رسانده است.
اگر براتدهنده این موضوع را ثابت کند، دارنده برات فقط حق مراجعه به محالعلیه را دارد. این متن مقدار خودِ «مواعد فوق» را توضیح نمیدهد و فقط به آنها ارجاع میدهد.