این ماده دربارهٔ حالتی است که یک «برات» گم میشود، ولی هنوز به قبولِ کسی که باید آن را بپردازد نرسیده است. برات نوعی سند تجاری است و «قبولنشده» یعنی هنوز تعهد پرداخت روی آن انجام نشده است.
در چنین حالتی، قانون به صاحب برات اجازه میدهد که وجه آن را با تکیه بر نسخهٔ دوم، سوم، چهارم و به همین ترتیب (نسخههای بعدی همان برات) مطالبه کند. یعنی لازم نیست صاحب برات منتظر پیدا شدن همان کاغذ گمشده بماند و از راه نسخههای دیگر میتواند پول را بخواهد.
متن ماده فقط همین اجازه را میدهد و دربارهٔ جزئیاتی مثل تشریفات درخواست، شرایط نسخههای بعدی یا وضعیت براتِ قبولشده چیزی نمیگوید؛ این بخشها در همین متن مبهم است. همچنین ماده به نسخههای «ثانی یا ثالث یا رابع الخ» ارجاع داده، اما دربارهٔ احکام و شرایط آن نسخهها توضیحی نداده است.