این ماده میگوید در سه حالت، ممکن است یک تاجر ورشکسته «ورشکسته به تقصیر» اعلام شود؛ یعنی ورشکستگیاش ناشی از کوتاهی یا بیاحتیاطی خودش شناخته شود. با توجه به عبارت «ممکن است»، متن نمیگوید در این موارد حتماً این عنوان ثابت میشود.
حالت اول: اگر تاجر به حساب شخص دیگری و بدون اینکه در مقابل عوضی دریافت کند، تعهداتی کرده باشد که با توجه به وضعیت مالی او در زمان انجام آن تعهدات، فوقالعاده بودهاند.
حالت دوم: اگر عملیات تجارتی او متوقف شده باشد و مطابق ماده ۴۱۳ این قانون رفتار نکرده باشد. متن فقط به ماده ۴۱۳ ارجاع داده و محتوای آن را نگفته است.
حالت سوم: اگر از تاریخ اجرای قانون تجارت مصوب ۲۵ دلو ۱۳۰۳ و ۱۲ فروردین و ۱۲ خرداد ۱۳۰۴ دفتر نداشته یا دفاترش ناقص یا بیترتیب بوده، یا در صورت دارایی وضعیت حقوقی خود را از نظر قروض و مطالبات بهطور صحیح معین نکرده باشد؛ مشروط بر اینکه در این موارد مرتکب تقلبی نشده باشد.