این ماده درباره برات (نوعی سند تجاری که به موجب آن یک نفر به دیگری دستور میدهد مبلغی را در جای دیگر بپردازد) است و حالتی را میگوید که برات در یکی از شهرهای ایران صادر شده باشد، ولی باید در کشور خارجی پرداخت شود. در چنین حالتی، دارنده برات (کسی که سند را در دست دارد) باید در زمانهایی که در مواد پیشین همین فصل گفته شده، برای گرفتن قبولی یا دریافت وجه اقدام کند.
اگر دارنده برات در آن زمانها قبولی نوشتن (یعنی گرفتن تعهد کتبی از کسی که باید بپردازد) یا پرداخت وجه را مطالبه نکند، بر اساس همان مواد قبلی حق او از بین میرود.
این ماده خودش زمانها را تعیین نمیکند و فقط به مواد پیشین ارجاع میدهد؛ بنابراین برای دانستن آن زمانها باید همان مواد مراجعه شود.