این ماده میگوید اگر سندی گم شده باشد و آن سند از اسناد اشارهشده در ماده (۳۲۲) نباشد، دادگاه به این ترتیب عمل میکند: اگر ادعای کسی را که میگوید قبلاً سند را در تصرف داشته و آن را گم کرده، قابل اعتماد بداند، حکم میدهد که مدیونِ وجه سند، مبلغ سند را به صندوق عدلیه بسپارد.
زمان سپردن وجه هم مشخص شده است: اگر وجه سند حالّ باشد، یعنی زمان پرداختش رسیده باشد، باید فوراً سپرده شود؛ و اگر موجل باشد، یعنی پرداختش به آینده موکول شده باشد، پس از پایان یافتن آن مهلت باید سپرده شود.
این متن فقط به ماده (۳۲۲) ارجاع داده و درباره محتوای آن ماده چیزی نمیگوید. همچنین توضیح نداده که تشخیص «قابل اعتماد» بودن ادعا با چه معیاری انجام میشود.