این ماده دربارهٔ سندی است که «در وجه حامل» صادر شده و گم شده است؛ یعنی سندی که هر کس آن را در دست داشته باشد، طلبکار شناخته میشود. طبق این ماده، پولی که مربوط به چنین سند گمشدهای است، در جایی به نام «صندوق عدلیه» به امانت گذاشته میشود.
حکم سادهٔ این ماده دو حالت دارد: اگر پیش از پایان مهلتی که در متن با عبارت «مرور زمانی» آمده — یعنی مدتی که پس از گذشت آن دیگر نمیتوان وجه سند را مطالبه کرد — خود سند پیدا و ابراز شود، باید مطابق ماده ۳۲۸ عمل شود. (متن این ماده فقط به ماده ۳۲۸ ارجاع داده و محتوای آن را بیان نکرده است.)
اما اگر سند تا پایان آن مهلت ابراز نشود، آن پولی که در صندوق عدلیه امانت گذاشته شده، به کسی داده میشود که در این متن «مدعی» نامیده شده است. متن این ماده مدت «مرور زمانی» را مشخص نکرده و آن را مبهم رها کرده است.