این ماده دربارهٔ «برات» است؛ یعنی یک سند تجاری که به موجب آن یک نفر (صادرکننده) به شخص دیگری دستور میدهد مبلغی را در سررسید به دارندهٔ برات بپردازد. وقتی برات به شخصی که باید آن را بپردازد ارائه میشود، او میتواند برات را قبول کند.
این ماده میگوید اگر کسی قبول خود را به یک شرط گره بزند و آن را بنویسد، آن برات «نکول شده» به حساب میآید؛ یعنی مثل براتی است که قبول نشده است. با این حال، همین شخص (قبولکنندهٔ مشروط) در حدود همان شرطی که نوشته، مسئول پرداخت وجه برات است.
به زبان ساده: شرطگذاشتن در قبول، قبول کامل به حساب نمیآید و اثر نکول را دارد، اما مسئولیت پرداخت را تا حد همان شرط برای نویسندهٔ شرط باقی میگذارد.