این ماده دو مهلت برای مطالبه وجه چک تعیین میکند: اگر چک در همان مکانی که صادر شده باید پرداخت شود، دارنده چک باید در فاصله ۱۵ روز از تاریخ صدور، وجه آن را مطالبه کند. اگر چک از یک نقطه ایران به نقطه دیگر ایران صادر شده باشد، این مهلت ۴۵ روز از تاریخ صدور است.
اگر دارنده چک در این مهلتها پرداخت وجه را مطالبه نکند، پس از آن دعوای او علیه ظهرنویس (کسی که پشت چک را امضا یا آن را منتقل کرده است) شنیده نمیشود. همچنین اگر وجه چک به سببی که مربوط به محالعلیه است از بین برود، دعوای دارنده چک علیه صادرکننده نیز در دادگاه شنیده نمیشود.
عبارت «به سببی که مربوط به محالعلیه است از بین برود» در همین متن توضیح بیشتری داده نشده و ممکن است برای خواننده غیرحقوقدان مبهم باشد.