این ماده میگوید وقتی یک تاجر معاملات خود را متوقف کرد (یعنی دیگر پول یا توان پرداخت بدهیهایش را ندارد)، اگر بعد از آن دست به بعضی کارها بزند، آن کارها بیاعتبار و بیاثر است. دلیلش این است که در چنین وضعیتی، اموال تاجر باید صرف پرداخت بدهی به همهٔ طلبکاران شود و کارهای زیر این حق را از بین میبرد.
سه دسته کار بیاثر شمرده شده است: اول، بخشیدن مال به دیگری به هر شکل؛ مثل هبه یا صلحی که در آن بخشش باشد، یا هر جابهجایی مال بدون گرفتن پول، چه مال او منقول باشد (مثل ماشین و اثاثیه) و چه غیرمنقول (مثل زمین و خانه). دوم، پرداخت هر بدهی، چه بدهیای که موعدش رسیده و چه بدهیای که هنوز موعدش نرسیده، به هر روشی که انجام شده باشد. سوم، هر معاملهای که روی مالی از اموال منقول یا غیرمنقول او قید و بند بگذارد (مثلاً آن را گرو یا در گرو بگذارد) و نتیجهاش به ضرر طلبکاران باشد.
نکتهٔ مهم این است که متن برای بیاثر بودن این کارها فقط دو شرط گذاشته: هم اینکه فرد تاجر باشد و معاملاتش متوقف شده باشد، و هم اینکه کار موردنظر یکی از آن سه دسته بالا باشد. این ماده به مواد دیگری هم ارجاع نداده است و متن آن در همین حد روشن است.