این ماده دربارهٔ حالتی است که یک «شرکت مختلط غیرسهامی» ورشکست شود. در چنین حالتی، آنچه از دارایی شرکت باقی مانده، فقط بین طلبکاران خودِ شرکت تقسیم میشود و طلبکاران شخصی هر یک از شرکاء نمیتوانند از این دارایی سهمی بردارند.
نکتهٔ دوم این ماده این است که سهمالشرکهٔ شریکانی که مسئولیتشان محدود است (یعنی فقط تا میزان سرمایهگذاریشان در شرکت مسئولاند) هم جزئی از دارایی خود شرکت به حساب میآید؛ بنابراین داخل همان داراییای قرار میگیرد که بین طلبکاران شرکت تقسیم میشود.