این ماده دربارهٔ زمانی است که دادگاه حکم قطعی (یعنی حکمی که دیگر قابل شکایت نیست) صادر میکند که یک شرکت باطل است، یا عملیات و تصمیمات آن شرکت باطل است. در چنین حالتی، کسانی که مسئول این بطلان هستند، در برابر خساراتی که از این بطلان به صاحبان سهام و اشخاص ثالث (افراد بیرون از شرکت) وارد شده، «متضامناً» مسئولاند؛ یعنی طلبکار میتواند به هر یک از این افراد مراجعه کند و آن فرد باید تمام خسارت را بپردازد (و بعداً بین خودشان تسویه کنند).
پس این ماده دو شرط اصلی دارد: اول صدور حکم قطعی بر بطلان شرکت یا بطلان عملیات یا تصمیمات شرکت، و دوم اینکه خسارتی از این بطلان به صاحبان سهام یا اشخاص ثالث وارد شده باشد. مسئولیت فقط بر دوش کسانی است که مسئول بطلان شناخته شدهاند، نه هر کسی که در شرکت نقش داشته است.