این ماده میگوید پنج دسته از «قرار»ها در پرونده ورشکستگی، قابل اعتراض، استیناف (تجدیدنظر در دادگاه بالاتر) و تمیز (شکایت در دیوان عالی کشور) نیستند؛ یعنی به آنها نمیشود اعتراض کرد و باید پذیرفته شوند.
آن پنج دسته عبارتاند از: ۱) تصمیمهای مربوط به تعیین یا تغییر عضو ناظر یا مدیر تصفیه. ۲) تصمیمهای مربوط به درخواست اعانه (کمک مالی) برای تاجر ورشکسته یا خانوادهاش. ۳) تصمیمهای مربوط به فروش اسباب یا مالالتجاره (کالاهای تجاری) متعلق به ورشکسته. ۴) تصمیمهایی که قرارداد ارفاقی را موقتاً متوقف میکند یا قبول موقتی مطالبات مورد اختلاف را تعیین میکند. ۵) تصمیمهای مربوط به شکایت از دستورهایی که عضو ناظر در محدوده اختیار خودش صادر کرده است.
توجه کنید که این ماده فقط دربارهٔ «قرار» (تصمیمهای فرعی و اجرایی پرونده) است، نه «حکم» (تصمیم اصلی دادگاه). متن این ماده تبصره ندارد.