این ماده دربارهٔ دعوایی است که برای «بطلان» یک شرکت سهامی، یا بطلان کارها و تصمیمهای آن مطرح شده است. میگوید اگر این دعوا در مرحلهٔ بدوی (یعنی مرحلهٔ اول رسیدگی در دادگاه) هنوز به صدور حکم نرسیده باشد و در این فاصله علتی که باعث بطلان شده از بین برود، دادگاه دیگر حکم بطلان صادر نمیکند و به جای آن «قرار سقوط دعوا» میدهد؛ یعنی پرونده به این شکل بسته میشود.
نکتهٔ کلیدی این است که این قاعده فقط تا قبل از صدور حکم بطلان در مرحلهٔ بدوی کاربرد دارد. متن ماده به تبصره یا مادهٔ دیگری ارجاع نداده است.