این ماده دربارهٔ برات است؛ برات یک سند تجاری است که بهموجب آن یک نفر به دیگری دستور میدهد مبلغی را بپردازد. متن میگوید اگر برای حفظ حقوقی که از برات به دست میآید لازم باشد کاری انجام شود — مانند «اعتراض» — و آن کار باید در کشور خارجی انجام بگیرد، قواعد و قوانین همان کشور خارجی تعیین میکند که آن کار چگونه انجام شود.
به زبان ساده، برای اینگونه اقدامات، قانون محل انجام کار ملاک است؛ نه قانون ایران. متن این ماده فقط همین حکم کلی را بیان میکند و جزئیات چگونگی اعتراض یا سایر اقدامات را توضیح نمیدهد.