این ماده دربارهٔ یک حالت خاص در ورشکستگی است: زمانی که محکمه (دادگاه) حکم بطلان «قرارداد ارفاقی» را صادر کند. قرارداد ارفاقی همان توافقی است که در جریان ورشکستگی میان تاجر ورشکسته و طلبکاران بسته میشود.
بر اساس این ماده، اگر دادگاه چنین حکمی بدهد و در آن قرارداد، ضامن یا ضامنهایی وجود داشته باشند، ضمانت آنها خودبهخود از بین میرود؛ یعنی برای لغو شدن ضمانت نیازی به کار دیگری نیست و لغو آن نتیجهٔ مستقیم حکم بطلان است. عبارت «در صورتی که باشد» هم نشان میدهد این حکم فقط وقتی کاربرد دارد که اصلاً ضامنی در میان باشد.