این ماده دربارهٔ یک حق خاص برای «ضامن» است. ضامن کسی است که پرداخت بدهی دیگری را تعهد میکند. بر اساس این متن، اگر بین طرفین (خواه در یک قرارداد جداگانه و خواه در خودِ ضمانتنامه) توافق شده باشد، ضامن میتواند از طلبکار («مضمونله») بخواهد که اول به سراغ بدهکار اصلی برود و طلبش را از او بخواهد.
اگر طلبکار اول به بدهکار اصلی مراجعه کرد و طلبش را دریافت نکرد، آنوقت ضامن میتواند به او (یعنی طلبکار) رجوع کند. یعنی این حق فقط وقتی وجود دارد که چنین ترتیبی بین طرفین قرار گذاشته شده باشد.