این ماده دربارهٔ پولی است که در جریان ورشکستگی برای پرداخت به طلبکارهایی که در خارج از کشور زندگی میکنند کنار گذاشته میشود. چنین پولی تا مدتی که قانون برای این طلبکارها تعیین کرده، بهصورت امانت در صندوق عدلیه نگه داشته میشود.
اگر این طلبکارهای مقیم خارج، طبق همین قانون طلب خود را «به تصدیق نرسانند» (یعنی تأیید نشود که طلبشان درست است)، آن مبلغ بین طلبکارهایی تقسیم میشود که طلبشان تصدیق شده است.
همچنین پولی که برای مطالبات تصدیقنشده کنار گذاشته شده بود، اگر آن مطالبات تأیید نشوند، بین طلبکارهایی که طلبشان تصدیق شده تقسیم میگردد. بهطور خلاصه: پولهای کنارگذاشتهشده برای طلبکارهای مقیم خارج یا طلبهای تأییدنشده، در صورت تأیید نشدن، به طلبکارهای تأییدشده داده میشود.