این ماده دربارهٔ حالتی است که یک «برات» (سند تجاریای که به دستور شخصی به نام «براتکش» نوشته میشود تا شخص دیگری مبلغی را به شخص سوم بپردازد) گم شده باشد. بر اساس این متن، شخصی که برات را گم کرده — چه روی آن قبولی نوشته شده باشد و چه نشده باشد — میتواند نسخهٔ دوم یا سوم یا چهارم آن را به دست آورد.
پس از آنکه این شخص ثابت کند برات متعلق به خودش است، میتواند با سپردن یک ضامن، پرداخت وجه برات را از طریق «امر محکمه» (یعنی دستور دادگاه) مطالبه کند. بنابراین دو شرط اصلی در این ماده دیده میشود: اثبات مالکیت نسبت به برات، و دادن ضامن.