این ماده دربارهٔ حالتی است که یک «برات» گم شده باشد. اگر دارندهٔ براتِ گمشده بر اساس درخواستی که در مواد ۲۶۱ و ۲۶۲ و ۲۶۳ این قانون پیشبینی شده اقدام کند و با وجود این درخواست، از پرداخت وجه برات امتناع شود، این ماده به او اجازه میدهد تمام حقوق خود را از طریق «اعتراضنامه» حفظ کند.
«اعتراضنامه» سندی است که رسماً نشان میدهد از پرداخت وجه برات خودداری شده است. نکتهٔ مهم این است که این ماده فقط میگوید دارندهٔ براتِ مفقود میتواند حقوقش را با اعتراضنامه محفوظ بدارد؛ خودِ متن ماده توضیح نمیدهد که آن درخواستهای قبلی (مواد ۲۶۱ تا ۲۶۳) چه شرایط و تشریفاتی دارند و فقط به آنها ارجاع داده است.