این ماده دربارهٔ «سند در وجه حامل» است؛ یعنی سندی که مالک آن کسی است که سند را در دست دارد و نام خاصی روی آن نوشته نشده است. بر اساس این متن، دارندهٔ چنین سندی مالک آن شمرده میشود و حق دارد وجه آن را مطالبه کند، مگر اینکه خلاف این موضوع ثابت شود.
اما یک استثنا هم آمده است: اگر مقامات صلاحیتدار قضایی یا پلیس دستور دهند که وجه این سند پرداخت نشود، در آن صورت اگر مدیون (کسی که باید پول را بپردازد) با این حال وجه را به دارنده بپردازد، در برابر شخص ثالثی که ممکن است واقعاً صاحب سند باشد، بریالذمه (آسوده از تعهد) محسوب نمیشود؛ یعنی ممکن است بعداً از او مطالبه شود.
توجه کنید که متن، نوع سند، مبلغ یا مدت خاصی را مشخص نکرده و دربارهٔ اعتبار یا اصلاحشدن این ماده هم چیزی در متن موجود نیست.