این ماده دربارهٔ حالتی است که یک «سند در وجه حامل» گم میشود. سند در وجه حامل سندی است که مالک آن، کسی است که سند را در دست دارد و نام دارنده روی آن نوشته نشده است. متن ماده دو حالت را نام میبرد: اول سندی که ورقههای کوپن دارد یا ضمیمهای برای تجدید کوپنها دارد، و دوم سندی که خودش به دارنده حق میدهد ربح یا منفعتی را بهطور مرتب دریافت کند.
در این دو حالت، ماده میگوید برای صدور «حکم بطلان» باید مطابق «ذیل» (یعنی مطابق ادامهٔ مطلب که بعد از این ماده آمده) عمل شود. یعنی خودِ این ماده فقط موضوع و شرط شروع کار را بیان میکند و جزئیات و مراحل صدور حکم بطلان در همین ماده نیامده است و به ادامهٔ متن ارجاع داده شده.