این ماده چهار حالت را نام میبرد که در آنها ارسالکننده نمیتواند از حق استردادِ ذکرشده در ماده ۳۸۲ استفاده کند:
۱. بارنامه را ارسالکننده تهیه کرده و متصدی حمل و نقل آن را به مرسلالیه (گیرنده) تحویل داده باشد.
۲. متصدی حمل و نقل به ارسالکننده رسید داده باشد و ارسالکننده نتواند آن رسید را پس بدهد.
۳. متصدی حمل و نقل به گیرنده اعلام کرده باشد که مالالتجاره به مقصد رسیده و باید آن را تحویل بگیرد.
۴. پس از رسیدن مالالتجاره به مقصد، گیرنده تحویل آن را درخواست کرده باشد.
در این موارد، متصدی حمل و نقل باید مطابق دستور گیرنده عمل کند. اما اگر متصدی به ارسالکننده رسید داده باشد، تا وقتی مالالتجاره به مقصد نرسیده، متصدی مکلف به رعایت دستور گیرنده نیست، مگر اینکه رسید به گیرنده تسلیم شده باشد.