این ماده دربارهٔ «ضمانت» است. ضمانت یعنی شخصی (ضامن) تعهد میکند دین بدهکار را بپردازد. طبق این ماده، اگر قرار باشد برای مطالبهٔ دین اصلی، اول به بدهکار اخطار داده شود (یعنی طلبکار بدون اخطار قبلی حق مطالبه نداشته باشد)، همان اخطار باید به ضامن هم داده شود.
به زبان ساده: هر شرطی که برای مطالبهٔ دین از بدهکار لازم است، برای مطالبه از ضامن هم لازم است؛ اخطار دادن به بدهکار کافی نیست و ضامن هم باید اخطار بگیرد.
این متن فقط همین یک حکم را بیان میکند؛ دربارهٔ شکل، زمان یا نحوهٔ اخطار چیزی نگفته و در خودِ متن هم تبصرهای ذکر نشده است.