این ماده یک قاعدهٔ کلی دربارهٔ «ضمانت» (یعنی وقتی کسی ضامن بدهی دیگری میشود) بیان میکند: به محض اینکه دین اصلی از بین برود، ضامن هم از تعهد خود آزاد میشود.
عبارت «به نحوی از انحاء» یعنی هر روشی که باعث ساقط شدن دین اصلی شود، کافی است تا ضامن هم بری شود. خود متن مشخص نکرده که این روشها چه چیزهایی هستند و به جزئیات آن نمیپردازد.