این ماده دربارهٔ اموالی است که تاجر ورشکسته نزد خود به امانت داشته یا صاحب مال آنها را به تاجر داده بوده تا به حساب صاحب مال بفروشد. بر اساس این ماده، چنین اموالی قابل استرداد است؛ یعنی صاحب مال میتواند آنها را پس بگیرد.
شرط قابل استرداد بودن این است که عین همان اموال، کلاً یا جزئاً، هنوز موجود باشد. این «موجود بودن» دو حالت دارد: یا خود اموال نزد تاجر ورشکسته باقی مانده است، یا تاجر ورشکسته آنها را از طرف خود به امانت یا برای فروش نزد شخص دیگری گذاشته و آن اموال نزد آن شخص موجود است.
این ماده در فصل «در دعوی استرداد» آمده است؛ یعنی مربوط به زمانی است که کسی میخواهد اموال خود را از تاجر ورشکسته پس بگیرد.