این ماده یک حکم کوتاه و قاطع دربارهٔ برات است: کسی که برات را قبول کرده باشد، دیگر حق ندارد از پرداخت آن خودداری کند (به این خودداری «نکول» میگویند).
به زبان ساده، وقتی کسی برات را قبول میکند، با این کار پرداخت مبلغ آن را بر عهده گرفته است و بعد از آن نمیتواند بگوید پرداخت نمیکنم. متن این ماده فقط همین یک جمله است و توضیح بیشتری دربارهٔ چگونگی قبول، زمان پرداخت یا نتیجهٔ خودداری از پرداخت نمیدهد. اگر برای فهم کامل این موضوع به مواد دیگر ارجاع داده شده باشد، در همین متن ارجاعی دیده نمیشود.