این ماده درباره شمردن مدت در دو نوع برات است: براتی که پرداختش «به وعده از رویت» تعیین شده (یعنی مهلت از روزی شمرده میشود که برات به دیدار کسی میرسد که باید آن را بپذیرد یا بپردازد) و براتی که پرداختش «به وعده از تاریخ صدور» تعیین شده (یعنی مهلت از روز صدور خود برات شمرده میشود).
حکم این ماده ساده است: در حالت اول، خودِ روز رویت حساب نمیشود و در حالت دوم، خودِ روز صدور حساب نمیشود. به بیان سادهتر، شمارش روزها از روز بعد از آن روز شروع میشود.
این متن فقط همین یک نکته را میگوید و دربارهٔ موضوعات دیگر، مثل اینکه سررسیدهای دیگر چگونه شمرده میشوند، چیزی نمیگوید.