این ماده میگوید اگر شرکت ورشکسته شود، یا بعد از انحلال شرکت معلوم شود دارایی شرکت برای پرداخت بدهیهایش کافی نیست، دادگاه صلاحیتدار میتواند به درخواست هر ذینفع، هر یک از مدیران یا مدیرعامل را محکوم کند که آن بخشی از بدهیها را بپردازد که از دارایی شرکت پرداختشدنی نیست.
اما این محکومیت فقط وقتی مطرح است که ورشکستگی شرکت یا کافی نبودن دارایی شرکت، به نحوی از انحاء، نتیجه تخلفات همان مدیر یا مدیرعامل بوده باشد. دادگاه میتواند این پرداخت را به صورت منفرد (جداگانه برای هر نفر) یا متضامن (مشترک با دیگران) تعیین کند.