این ماده دربارهٔ یک حالت خاص است: اگر به دلیل رعایت نشدن دستورهای «دو مادهٔ فوق» (یعنی دو مادهای که پیش از این ماده آمدهاند و متنشان در اختیار ما نیست)، بطلان عملیات شرکت اعلام شود، هیچیک از شریکها نمیتوانند این بطلان را در برابر اشخاص ثالثی که با آنها معامله کردهاند، بهانه کنند.
به زبان سادهتر: شریکها نمیتوانند به شخص بیرونی که با شرکت یا با آنها معامله کرده بگویند «چون شرکتمان باطل اعلام شده، معاملهای که با تو کردیم بیاعتبار است». یعنی اثر بطلان به ضرر آن شخص ثالثِ معاملهکننده قابل استناد نیست.
نکته: متن این ماده به «دو مادهٔ فوق» ارجاع داده، ولی محتوای آن دو ماده در همین متن نیامده است؛ بنابراین معلوم نیست آن دو ماده دقیقاً چه دستورهایی دارند.