این ماده دربارهٔ حالتی است که بدهکار در پرداخت بدهیاش تأخیر کرده و طلبکار میخواهد بابت این تأخیر، «متفرعات» (یعنی مبالغی افزون بر اصل طلب، مثل سود و خسارت) مطالبه کند. متن دو محدودیت میگذارد: اول اینکه طلبکار نمیتواند برای تأخیری که شده، بیش از پنج سال متفرعات و خسارت مطالبه کند. دوم اینکه در هر حال، متفرعاتی که در یک سال مطالبه میشود نباید بیشتر از هفت درصد (صدی هفت) طلب باشد.
به بیان سادهتر، هم تعداد سالهایی که بابت آنها میتوان متفرقات و خسارت خواست سقف دارد (حداکثر پنج سال)، و هم مبلغ متفرقات در هر سال سقف دارد (حداکثر هفت درصد طلب).
متن دربارهٔ جزئیات دیگر — مثل نحوهٔ محاسبه یا شرایط خاص — چیزی نمیگوید و در همین حد باقی میماند.