این ماده میگوید وقتی در ورشکستگی میخواهند دارایی منقول را بین طلبکارها تقسیم کنند، اول باید برخی هزینهها و پرداختها کنار گذاشته شود: مخارج اداره امور و ورشکستگی، اعانهای که ممکن است به تاجر ورشکسته داده شده باشد، و وجوهی که باید به صاحبان مطالبات ممتازه پرداخت شود. مطالبات ممتازه یعنی طلبهایی که در متن با عنوان «ممتازه» از آنها یاد شده و باید پیش از تقسیم عمومی پرداخت شوند.
بعد از آن، مجموع دارایی منقول بین طلبکارها تقسیم میشود. تقسیم به نسبت طلب آنهاست؛ یعنی هر طلبکار به اندازه سهم طلبش از دارایی باقیمانده میگیرد، نه لزوماً به طور مساوی. همچنین متن میگوید طلبها باید قبلاً تشخیص و تصدیق شده باشد.
این ماده فقط از دارایی منقول و از مطالباتی که قبلاً تأیید شدهاند صحبت میکند؛ درباره اموال غیرمنقول یا جزئیات بیشتر چیزی در همین متن نیامده است.