این ماده دربارهٔ طلبی است که بین طلبکار و ورشکسته مورد اختلاف است. اگر دادگاه تصمیم بگیرد جلسهای از طلبکاران تشکیل شود، میتواند با یک قرار، صاحب چنین طلبی را موقتاً برای مبلغی که خودِ دادگاه در همان قرار تعیین میکند طلبکار بشناسد تا در مذاکرات هیات طلبکارها فقط برای همان مبلغ شرکت کند.
این شناسایی «موقت» است و متن ماده دربارهٔ قطعی شدن یا نشدن طلب چیزی نمیگوید. همچنین اگر دادگاه قرار ندهد یا مبلغی تعیین نکند، این امکان از متن ماده به دست نمیآید.