این ماده چهار حالت را میگوید که در آنها هر ذینفع میتواند از دادگاه بخواهد شرکت منحل شود. «ذینفع» یعنی کسی که در انحلال شرکت نفعی دارد؛ خود متن ماده مصداقهای آن را مشخص نکرده است.
حالت اول: تا یک سال بعد از ثبت شرکت، هیچ اقدامی برای انجام موضوع شرکت نشده باشد، یا فعالیتهای شرکت بیش از یک سال متوقف شده باشد. حالت دوم: مجمع عمومی سالانه برای رسیدگی به حسابهای هر سال مالی، تا ده ماه از تاریخی که اساسنامه معین کرده، تشکیل نشده باشد.
حالت سوم: سمت تمام یا بعضی از اعضای هیات مدیره و همچنین سمت مدیرعامل بیش از شش ماه بدون متصدی مانده باشد. حالت چهارم: در مورد بندهای یک و دو ماده ۱۹۹، مجمع عمومی فوقالعاده صاحبان سهام برای اعلام انحلال شرکت تشکیل نشود یا به انحلال رای ندهد. متن این ماده درباره محتوای ماده ۱۹۹ چیزی نگفته و فقط به آن ارجاع داده است.