این ماده میگوید توافق میان طلبکارها و تاجر ورشکسته (که به آن «قرارداد ارفاقی» میگویند) فقط در صورتی معتبر است که دو شرط با هم رعایت شود: اول اینکه دستکم «نصف به علاوه یک نفر» از طلبکارها در آن شرکت کرده باشند؛ دوم اینکه طلبکارهایی که شرکت میکنند در مجموع دستکم «سه چهارم» از کل مطالباتی را داشته باشند که قبلاً تشخیص داده و تأیید شده یا موقتاً پذیرفته شده است.
این ماده برای تأیید مطالبات به مبحث پنجم از فصل ششم همین بخش ارجاع داده است، اما محتوای آن مبحث را توضیح نمیدهد.
اگر این دو شرط رعایت نشود، قرارداد بیاثر خواهد بود.