این ماده دربارهٔ زمانی است که یک «شرکت تضامنی» منحل میشود. طبق این متن، تا وقتی بدهیهای خود شرکت از دارایی شرکت پرداخت نشده، طلبکاران شخصی هر یک از شرکاء (یعنی کسانی که از خود شریک، جدا از شرکت، طلب دارند) حقی در دارایی شرکت ندارند.
اگر دارایی شرکت برای پرداخت بدهیهایش کافی نباشد، طلبکاران شرکت میتوانند باقی طلب خود را از همهٔ شرکاء یا از هر یک از آنها که ضامن است مطالبه کنند. اما در همین حالت، طلبکاران شرکت نسبت به طلبکاران شخصی شرکاء حق تقدم ندارند؛ یعنی در این متن گفته نشده که طلبکار شرکت بر طلبکار شخصی شریک اولویت دارد.