این ماده دربارهٔ زمانی است که یک شرکت در حال تصفیه است؛ یعنی کارش تمام شده و قرار است داراییهایش جمع شود و به طلبکاران و صاحبان شرکت برسد. در چنین حالتی، اگر بخشی از دارایی شرکت در طول مدت تصفیه به آن نیازی نباشد، میتوان آن را به طور موقت بین شرکاء (صاحبان سهم شرکت) تقسیم کرد.
اما این تقسیم موقت دو محدودیت دارد: اول، متصدیان تصفیه (کسانی که کار تصفیه را انجام میدهند) باید به اندازهٔ طلبهایی که هنوز زمان پرداختشان نرسیده، مبلغی را کنار بگذارند. دوم، اگر در حسابها بین شرکاء اختلافی وجود دارد، باید به اندازهٔ همان مبلغ مورد اختلاف هم مبلغی نگه دارند.
به زبان ساده، دارایی مازاد را میشود موقتاً پخش کرد، ولی نه همهاش؛ چون باید پولی برای بدهیهای آینده و برای حل اختلاف حسابها باقی بماند.