این ماده میگوید اگر کسی دارندهٔ یک برات (سند تجاریای که پرداخت مبلغی را در تاریخی معین از کسی میخواهد) باشد، نمیتواند بهجای «اعتراضنامه» (که همان پروتست است؛ یعنی اقدام رسمی برای ثبت اینکه برات پرداخت نشده) فقط یک نوشتهٔ معمولی تهیه کند و آن را جای پروتست بگذارد.
تنها استثنا در خود این ماده این است: مواردی که در مواد ۲۶۱، ۲۶۲ و ۲۶۳ این قانون آمده و مربوط به گم شدن (مفقود شدن) برات است. این ماده فقط به آن مواد ارجاع میدهد و توضیح نمیدهد که درون آن مواد چه چیزی نوشته شده است.
نکته: متن ماده کوتاه است و روشن نمیکند که آن «نوشته» باید چه شکلی باشد یا چه کسی آن را تنظیم کند؛ این بخش در همین متن توضیح داده نشده است. همچنین این متن به تنهایی مشخص نمیکند که برات مورد نظر در چه وضعیتی قرار داشته است.